O rasie

 

W latach dwudziestych minionego wieku rasa zaistniała w pojęciach kynologicznych. Obie rasy corgi, pembroki i cardigany, uznawano wtedy za jedną rasę. Potem jednak różnice w psychice i wyglądzie zdecydowały o rozdzieleniu na dwie różne rasy.

Według jednej teorii, przodkowie pembroków pochodzili od szpiców, które przybyły na Wyspy Brytyjskie z Flamandami na początku XII wieku. Po krzyżowaniu z miejscowymi pieskami z okręgu Bronant, dały podstawy dzisiejszym pembrokom.

Inna teoria mówi, że to vallhundy, przywiezione przez Wikingów, dały początek rasie.

Najciekawiej pochodzenie rasy wyjaśnia walijska legenda:

Dawno temu lasy walijskie zamieszkiwane były przez wróżki i elfy, a w dolinach żyli „maleńcy ludzie”, dobroduszni, pracowici, skorzy do zabaw i psot. Pewnego razu jednak jakaś psota tak zagniewała wróżki, że zamieniły one malutki lud w niewielkie zwierzątka, rude, o dużych, sterczących uszach i krótkich łapkach w białych skarpetkach – które miały odtąd służyć im za wierzchowce.

Kiedy do Walii przybyli Celtowie, zaprzyjaźnili się z wróżkami i widywali niekiedy ich malutkie wierzchowce. Jednak codzienna praca i brak czasu spowodowały rozluźnienie więzi i wróżki poczuły się zapomniane. Postanowiły odejść, a na pamiątkę zostawiły ludziom wspaniały dar – dwa ze swoich zwierzątek.

I tak corgi zostały z ludźmi: przyjazne, inteligentne, wesołe. Kiedyś strzegły domów, pasły stada zwierząt, pilnowały dzieci. Teraz wnoszą w życie swoich towarzyszy radość, bezwarunkową miłość, wytchnienie od codziennych stresów.

Osoby zainteresowane dokładniejszą historią i pełną wersją legendy oraz innymi wiadomościami o rasie odsyłam do książki pani Anny Redlickiej: ”Corgi, cardigan, pembroke”, z której pochodzą przytoczone wiadomości.

  

Opis rasy, w ujęciu encyklopedycznym:

Jedna z ras psów, należąca do grupy psów pasterskich i zaganiających, zaklasyfikowana do sekcji psów pasterskich (owczarskich). Typ jamnikowaty. Nie podlega próbom pracy

Krótki rys historyczny

Rasa wyhodowana w Walii, wywodzi się od psów Wikingów.

Użytkowość

Psy te wykorzystywane są jako psy pasterskie i zaganiające bydło. Coraz częściej są to psy towarzyszące.

Temperament

Przyjaźnie nastawione wobec ludzi, kontaktowe. Są pojętne i czujne. Pies rodzinny, skory do wspólnych zabaw oraz akceptujący dzieci.

Budowa

Średniej wielkości pies o krótkich nogach. W odróżnieniu od Cardigana uszy ma mniejsze i ruchliwe, także zaokrąglone.

  • Szyja: muskularna, dobrze rozwinięta.
  • Tułów: długi i mocny; klatka piersiowa szeroka i głęboka; linia grzbietu prosta.
  • Ogon: lisi osadzony na linii grzbietu, nie zawsze kopiowany.
  • Głowa: lisia w kształcie; między uszami czaszka jest dosyć szeroka i płaska; stop średnio zaznaczony; kufa zwęża się lekko ku końcowi; nos czarny.

Szata i umaszczenie

Rude, śniade i czarne podpalane z białymi łatami na piersi i łapach.